به هر حال اين موضوع يعنى اراده تشريعى نه تنها با ظاهر آيه سازگار نيست كه با احاديث گذشته به هيچوجه تناسبى ندارد ، زيرا همه اين احاديث سخن از يك مزيت و الا و ارزش مهم ويژه مىكند كه مخصوص اهل بيت ع است . اين نيز مسلم است كه « رجس » در اينجا به معنى پليدى ظاهرى نمىباشد ، بلكه اشاره به پليديهاى باطنى است و اطلاق اين كلمه ، هر گونه انحصار و محدوديت را در شرك و كفر و اعمال منافى عفت و مانند آن نفى مىكند ، و همه گناهان و آلودگيهاى عقيدتى و اخلاقى و عملى را شامل مىشود . نكته ديگرى كه بايد به دقت متوجه آن بود اين است كه اراده تكوينى كه به معنى خلقت و آفرينش است در اينجا به معنى مقتضى است نه علت تامه ، تا موجب جبر و سلب اختيار گردد . توضيح اينكه : مقام عصمت به معنى يك حالت تقواى الهى است كه به امداد پروردگار در پيامبران و امامان ايجاد مىشود اما با وجود اين حالت ، چنان نيست كه آنها نتوانند گناه كنند ، بلكه قدرت اين كار را دارند ، و با اختيار خود از گناه چشم مىپوشند . درست همانند يك طبيب بسيار آگاه كه هرگز يك ماده بسيار سمى را كه خطرات جدى آن را مىداند هرگز نمىخورد با اينكه قدرت بر اين كار دارد ، اما آگاهيها و مبادى فكرى و روحى او سبب مىشود كه با ميل و اراده خود از اين كار چشم بپوشد . اين نكته نيز لازم به يادآورى است كه اين تقواى الهى موهبت ويژه اى است كه به پيغمبران داده شد نه به ديگران ، ولى بايد توجه داشت كه خداوند اين امتياز را به خاطر مسئوليت سنگين رهبرى به آنها داده بنا بر اين امتيازى است كه بهره آن عايد همگان مىشود و اين عين عدالت است ، درست مانند امتياز خاصى است كه خداوند به پرده‌هاى ظريف و بسيار حساس چشم داده كه تمام بدن